آیت الله بهجت(ره) ؛تنها با حرف زدن به جایی نمی رسیم

تکامل انسان در قرب الهی است. هر چه انسان در مراتب قرب بالاتر رود، به همان نسبت روحش متکامل‌تر می‌گردد، تا جایی که به مقام فنا می‌رسد، یعنی توجهش از هر چه غیر خدا است منقطع می‌گردد. قرب الهی با عبودیت و بندگی خدا حاصل می‌شود. امام صادق(علیه‌السلام) از پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آ له) نقل کرده است:"اعمالی که بر بنده واجب کرده‌ام، محبوب‌ترین کارها نزد من است که بنده با انجام آن‌ها می‌تواند در بالاترین سطح به من نزدیک شود.

او با انجام مستحبات تا آن جا نزد من مقرّب می‌شود که او را دوست می‌دارم، پس وقتی او را دوست داشتم، گوش او می‌شوم که با آن می‌شنود و چشم او می‌شوم که با آن می‌بیند و زبان او می‌شوم که با آن سخن می‌گوید و دست او می‌شوم که با آن کار انجام می‌دهد. اگر مرا بخواند، او را اجابت می‌کنم و اگر از من چیزی بخواهد، به او عطا می‌نمایم".( اصول کافی، ج 4، ص 54)

 در رياضت نفس در اين مقام مراد از رياضت ، منع نفس حيوانى است از انقياد و مطاوعت قواى شهوى و غضبى و آنچه به اين دو تعلق دارد و منع ناطقه از متابعت قواى حيوانى در رذايل اخلاقى و اعمالى مانند حرص بر جمع مال و طلب جاه و توابع آن ، از مكر و حيله و خدعه و غلبه و تعصب و حقد و حسد و فجور و انهماك (::پافشارى ) در شرور و غير آن ، كه از او حادث مى شود و ملكه گردانيدن نفس در اطاعت عقل و عمل ، بر وجهى كه رساننده او باشد به كمالى كه او ممكن باشد.
(و چنين نفسى را نفس ) مهلمه گويند. و نفسى كه متابعت قواى شهوى كند، او را بهيمى خوانند، و آن نفسى كه متابعت قواى شهوى كند، او را بهيمى خوانند، و آن نفس كه متابعت قواى غضبى كند او را سبعى گويند. و آن نفسى كه رذايل او را ملكه شود، شيطانى گويند. و در كلام مجيد حضرت حق اين جمله را اماره خوانده است .
وقتى كه (نفس ) ميل به خير كند، از شر پشيمان شود و خويشتن را ملامت كند، او را لوامه خوانند و هرگاه منقاد (::پيرو) عقل باشد و طلب خير او را ملكه شده باشد، او را نفس مطمئنه خوانند.
و غرض از رياضت سه چيز است : يكى ، رفع موانع از وصول حق و آن شواغل ظاهر و باطن باشد .
دوم ، نفس حيوانى را مطيع عقل گردانيدن در عملى كه باعث كمال است .
سوم ، ملكه گردانيدن نفس و ثبات بر آنچه معد قبول فيض تعالى است ، تا به كمالى كه ممكن است برسد.

شما را سفارش می کنم به اینکه نمازهایتان را در بهترین و با فضیلت ترین اوقات آنها به جا بیاورید و آن نمازها با نوافل، 51 رکعت است؛ پس اگر نتوانستید، 44 رکعت بخوانید و اگر مشغله های دنیوی نگذاشت آنها را به جا آورید، حداقل نماز توابین را بخوانید [ نماز اهل انابه و توبه هشت رکعت هنگام زوال است ].

مرحوم علامه طباطبایی و آیت الله بهجت از ایشان نقل می کنند که می فرمودند: « اگر کسی نماز واجبش را اول وقت بخواند و به مقامات عالیه نرسد مرا لعن کند. »

بسم الله الرحمن الرحيم

و صَلَّى اللهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطاهِرينَ، وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى اعْدائِهِمْ أجْمَعينَ.

 وَ بَعْدُ قَالَ اللهُ الْعَلِىُّ الْعَظيمُ:

 سَنُرِيهِمْ آياتِنَا فِى الْآفَاقِ وَ فِى أنْفُسِهِمْ حَتّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَىْ‏ءٍ شَهيدٌ

 أَلا إِنَّهُمْ فِى مِرْيَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ أَلا إِنَّهُ بِكُلِّ شَىْ‏ءٍ مُحِيطٌ 1

  چه مبارك سحرى بود و چه فرخنده شبى  آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند
 
 بى خود از شعشعه پرتو ذاتم كردند
  باده از جام تجلّىّ صفاتم دادند
 گرفتاري بشر درظلمت ماديّت

- گوی سبقت را نماز شب‎خوان‎ها ربودند مخفیانه!

بیانات آیة الله بهجت(ره)  در باب نماز از سخنان ایشان جمع آوری شده و در این جا ارائه می گردد . امید که مورد استفاده قرار گیرد. 

- نماز، بالاترین وقت ملاقات و استحضار و حضور در محضر خدا است... نماز برای خضوع و خشوع جعل(قرار داده) شده است با همه مراتب خضوع و خشوع.(1)

 - نماز، جامی است از اَلَذّ لذایذ [لذّت بخش‎ترین لذتها] که چنین خمری خوشگوار در عالمِ وجود نیست!۲  

- نماز، اعظم مظاهر عبودیّت است که در آن، توجه به حقّ می‎شود.(3)  

- تمام لذت‎ها روحی است؛ و آنچه از لذات که در طیب [عطر] و یا از راه نساء به صورت حلال تکوینا ً مطلوب است، بیش از آن و به مراتب بالاتر، در نماز است.(4)  

     تا به کجا مي برد  اين  دل  مرا        سوي فنا  مي برد اين دل  مرا 
    بين که چه سان جانب دشت جنون       بي سروپا مي برد اين دل  مرا 
       از  حرم  خاصه  اسرار  خويش        تا به سما مي برد اين دل  مرا 
      مطرب چنگي به مقامات وصف        کرده ندا مي برد اين  دل  مرا 
      در طلب حضرت سلطان عشق       تحت  لواء مي برد اين دل مرا 
      فاش و عيان گفت سخن بيقرار       سوي فنا مي برد اين دل  مرا

بسمه تبارك و تقدس

آنچه بر جناب آقا شيخ احمد لازم است اين كه تامل درستى نمايد ببيند بنده است يا آزاد؟ اگر ديد آزاداست خودش مى داند هر كارى بخواهد بكند. واگر دانست بنده است و مولى دارد سر خود نيست هر كارى بكند ولو دستى حركت دهد از وى جهت آن سئوال خواهد شد و جواب درستى بايد بگويد.

پس بنابراين بايد سعيش در تحصيل رضاى مولايش باشد.اگر چه ديگران راضى نباشندابد.

غرض اصلى از خلقت حاصل نخواهد شد بجزاينكه معرفت و محبت ميان عبد و مولى باشد و تحصيل تقوى محتاج بچند چيز است كه چاره ندارداز آنها:

يكى پرهيزاز معاصى است . بايد معاصى را تفصيلا ياد بگيرد هر يك را در مقام خود ترك نمايد.از جمله معاصى است ترك واجبات پس بايد واجبات خود را هم به مقدار وسع وابتلاء به آنها ياد گرفته و عمل نمايد. واين واضح است با معصيت كارى اسباب محبت و معرفت موجود نخواهد شد.اگراسباب عداوت نباشد.